Psalmen en antifonen

PSALM 4

Als ik U roep, geef mij ántwoord, *

God, die mij récht verschaft.

Gij, die mij redt uit verdrúkking, *

wees mij genadig, verhoor mijn gebéd! –

Vrienden, hoe lang blijft uw hart nog geslóten, *

hecht gij aan voosheid en zoekt gij bedróg?

Zie hoe de Heer zijn getrouwen begúnstigt: *

altijd luistert Hij als ik Hem róep. –

Vreest Hem en hoedt u voor zonde, °

wat ge bedenkt in doorwaakte náchten *

spreekt het niet úit.

Offert uw gaven met zuiver gewéten, *

stelt uw vertrouwen op Gód. –

Als velen zeggen: ‘Wie geeft ons hoóp?’, *

toon ons dan, Heer, het licht van uw áanschijn.

Gij hebt mijn hart met vréugde vervuld, *

meer dan een rijke oogst mij kan géven.

Als ik mij neerleg, slaap ik in vréde, *

Gij, Heer, alleen geeft mij véilige rust.

PSALM 5

Heer, luister naar wat ik U zéggen wil, *

sla acht op mijn smartelijk zúchten.

Aanhoor de stem die uw aándacht vraagt, *

want Gij zijt mijn God en mijn kóning. –

Met aandrang wend ik mij, Heer, tot U, °

reeds vroeg in de morgen hoort Gij mijn stém, *

reeds vroeg mijn hoop en verlángen.

Gij zijt toch geen God die ónrecht verdraagt, *

bij U kan geen booswicht vertóeven;

Geen zondaar kan U in de ógen zien, * 

Gij haat hen die ónrecht bedrijven. –

Die leugentaal spreken verniétigt Gij, * 

Gij gruwt van bloeddorst en wréedheid.

Maar ik, door uw rijke genáde, *

mag binnengaan in uw húis.

Ik werp mij neer voor uw témpel *

in eerbied voor U, mijn Gód. –

Leid mij in uw gerechtigheid, Heer, °

ten spijt van die mij weerstréven; *

maak mij bekend met uw wég.

Hun woorden zijn niet te vertróuwen, *

hun hart is een broedplaats van kwáad.

Een open graf is hun kéel, *

zij spreken met gladde tóngen. –

Gelukkig degenen die hopen op Ú, *

hun vreugde zal eeuwig dúren.

Gij zult hen beschermen, zij júichen om U, *

zij die uw Naam bemínnen.

Gij zegent de rechtváardige, Heer, *

uw gunst zal hem als een schild beschérmen.

PSALM 16

Behoed mij, God, tot U neem ik mijn toevlucht; °

Gij zijt mijn Heer, ik erkén het, *

ik vind geen geluk buiten Ú.

Met alle godvrezenden in zijn lánd *

voel ik mij innig verbónden.

Maar hij stort zichzelf in het óngeluk *

die vreemde afgoden náloopt.

Ik zal ze geen plengoffers brengen van blóed, *

hun naam komt niet over mijn líppen. –

De Heer is mijn erfdeel, mijn dronk uit de béker, *

Hij heeft mijn lot in zijn hánd.

Een heerlijk land is mij tóegemeten, *

mijn erfdeel is al wat ik wéns.

Ik dank de Heer die mij altijd geléid heeft, *

Hij spreekt ook des nachts in mijn hárt.

Steeds houd ik mijn ogen gericht op de Héer, *

ik val niet, want Hij staat náast mij.

Daarom ben ik rustig en blij van hart °

en zonder zorg is mijn géest, *

mijn lichaam kan veilig rústen. –

Mijn ziel laat Gij niet aan het dódenrijk over, *

Gij geeft uw dienaar niet prijs aan bedérf.

Gij zult mij de weg van het leven wijzen °

om heel mijn vreugde te vinden bij Ú, *

bestendig geluk aan uw zíjde.

PSALM 31

I

Bij U, Heer, zoek ik mijn tóevlucht, *

stel mij toch nimmer teléur.

Rechtvaardige God, bevríjd mij, *

aanhoor mij en red mij met spóed.

Wees mij een rots waar ik vlúchten kan, *

een sterke burcht waar ik veilig kan tóeven. –

Want altijd zijt Gij mijn rots en mijn vésting, *

uw Naam is mijn leider en gíds.

Het net dat de mensen mij heimelijk spánnen, *

ontkom ik door U die mij altijd beschérmt. –

Heer, in uw handen beveel ik mijn géest, *

Gij zijt mijn verlosser, getrouwe Gód.

Gij haat hen die nietige góden vereren, *

maar ik stel op U mijn vertroúwen, Heer.

Ik mag mij verheugen in uw erbármen, *

Gij ziet mijn ellende, Gij helpt mij in nóod.

Gij levert mij niet aan mijn víjanden over *

maar geeft mijn voeten ruim báan.

II

Heer, toon uw barmhartigheid nu ik in nóod ben, *

mijn oog is door tranen vertróebeld.

In kommer en angst gaat mijn leven voorbíj, *

mijn jaren slijt ik met zúchten.

Mijn krachten verdwijnen, bepróefd als ik word, *

heel mijn gebeente is zíek. –

Mijn vijanden drijven de spót met mij, *

mijn buren lachen mij uít.

Mijn vrienden schrikken als zij mij zíen, *

op straat ontlópen zij mij.

Men is mij vergeten als was ik dóod, *

ik ben als gebroken húisraad.

Ik hoor ze fluisteren om mij héen. *

aan alle kanten bedréiging.

Zij smeden te zamen een plán tegen mij *

om mij het léven te nemen. –

Toch blijf ik op U vertróuwen, Heer, *

steeds zeg ik: ‘Gij zijt mijn Gód’.

Gij hebt mijn lot in uw hánd, *

bevrijd mij van mijn vervólgers.

Laat over uw dienaar uw áanschijn lichten, *

red mij door uw genáde.

III

Hoe groot zijn uw wéldaden, Heer, *

die Gij hebt bestemd voor hen die U vrézen.

Gij schenkt ze aan ieder die tót U komt, *

voor alle mensen waarnéembaar.

De glans van uw aanschijn beschérmt hem altijd *

als mensen zich tégen hem keren.

Gij neemt hem op in uw tént, *

beschut tegen kwade tóngen. –

Gezegend de Heer, want zijn wondere góedheid *

heeft mij beschermd als een véstingstad.

Verslagen en moedeloos heb ik gezégd: *

‘Gij hebt mij geheel uit het oóg verloren’.

Maar neen, Gij hebt mijn sméken gehoord, *

mijn stem die luid tot U ríep. –

Bemint dan de Heer, al zijn vrómen, *

de Heer behoedt al wie tróuw blijft aan Hem.

Maar wie zich in hoogmoed tégen Hem keert *

betaalt Hij met woeker terúg.

Schept moed en weest onverschrókken, *

gij allen die hoopt op de Héer.

PSALM 51

God, ontferm U over mij in uw barmhártigheid, *

delg mijn zondigheid in uw erbármen.

Was mijn schuld volkomen van mij áf, *

reinig mij van al mijn zónden. –

Ik erken dat ik misdréven heb, *

altijd heb ik mijn vergrijp voor ógen. –

Jegens U alleen heb ik gezóndigd, *

wat U tegenstaat heb ik gedáan.

Dus zijt Gij rechtvaardig in uw oórdeel, *

is het vonnis dat Gij velt gegrónd. –

Ach, met schuld belast werd ik gebóren, *

schuldig was ik toen mijn moeder mij ontvíng.

Maar Gij hebt behagen in opréchtheid, *

Gij hebt mij geleerd in eigen hárt te zien. –

Sprenkel mij met hysop dat ik réin word, *

was mij dat ik witter word dan snéeuw.

Maak mij weer ontvankelijk voor blijde klánken, *

geef mijn gekastijde lichaam nieuwe lévensmoed. –

Wend uw ogen af van mijn gebréken, *

scheld mij al mijn schulden kwíjt.

Schep in mij een zuiver hart, mijn Gód, *

geef mij weer een vastberaden géest. –

Wil mij niet verstoten van uw áanschijn, *

neem uw heilige Geest niet van mij wég.

Geef mij weer de weelde van uw zégen, *

maak mij sterk in edelmoédigheid. –

Dan zal ik de dwalenden uw wégen leren, *

alle schuldigen terugvoeren tot Ú.

Houd mij ver van bloedschuld, God mijn rédder, *

dan bezingt mijn tong uw wijs beléid. –

Heer, maak Gij mijn líppen los, *

dat mijn mond uw lóf kan zingen.

In geschenken hebt Gij geen behágen, *

wat ik U ook bied, Gij wílt het niet.

Wat ik offer, God, is mijn boetváardigheid, *

een vermorzeld en vernederd hart wijst Gij niet áf. –

Wees ook Sion in uw goedheid weer genádig, *

bouw de muren van Jeruzalem weer óp.

Dan ontvangt Gij alle offers die Gij hebt bevólen, *

dan komt men weer offeren op uw áltaar.

PSALM 63

God, – mijn Gód zijt Gij, *

ik zoek U reeds bij het óchtendgloren.

Naar U dorst mijn ziel en hunkert mijn hárt *

als dorre akkers naar régen.

Zo zie ik omhoog naar de plaats waar Gij wóont, *

beschouw ik uw macht en uw glórie.

Meer waard dan het leven is mij uw genáde, *

mijn mond verkondigt uw lóf. –

Ik zal U prijzen zolang ik léef, *

mijn handen uitstrekken naar Ú.

Mijn ziel wordt verzadigd met voedzame spíjs, *

mijn mond zal U jubelend dánken.

Wanneer ik op mijn bed aan U dénk, *

dan blijf ik wakend over U péinzen.

Want Gij zijt altijd mijn beschérmer geweest, *

ik koester mij onder uw vléugels. –

Met heel mijn hart houd ik vást aan U, *

het is uw hand die mij stéunt.

PSALM 90

Gij, Heer, zijt steeds onze tóevlucht geweest *

voor ieder geslacht opnieúw.

Voordat de bergen geboren waren, °

voordat de aarde was vóortgebracht, *

zijt Gij, God, van eeuwig tot éeuwig. –

Wat sterfelijk is vergaat weer tot stóf, *

Gij zegt: ‘Keer terug, kind van Ádam!’

Voor U zijn duizend jaren één dag, °

als gisteren dat al voorbíj is, *

een uur van slaap in de nácht. –

Ons leven breekt af als een droom in de óchtend, * 

kortstondig is het als gras op het véld.

Des morgens ontkiemt het en schiet het óp, *

des avonds is het verwélkt. –

Wij worden verzengd door de gloed van uw tóorn, *

de storm van uw gramschap jaagt over ons héen.

Gij hebt onze schulden te vóorschijn gehaald, *

ons heimelijk kwaad voor het licht van uw áanschijn. –

Nu gaan onze dagen somber voorbíj, *

en zuchtend verstrijken de járen.

De maat van ons leven is zéventig jaar, *

of als wij heel sterk zijn táchtig.

Het meeste daarvan is nog kwelling en zórg, *

en snel komt het uur van vertrékken.

Wie onzer beseft de macht van uw tóorn, *

uw ontzagwekkende grámschap?

Leer ons onze dagen naar wáarde te schatten, *

en zo te komen tot wijsheid van hárt. –

Laat af, Heer, hoelang nog píjnigt Gij ons? *

wees toch uw dienaars genádig:

schenk ons in de ochtend volop uw zégen, *

dan jubelen wij heel de dag van gelúk.

Vergeld nu met vreugde de dagen van léed, *

de jaren dat het ons slécht ging. –

Laat zien aan uw dienaars waartoe Gij in stáat zijt, *

en toon aan hun zonen uw héerlijkheid.

Uw luister, Heer God, moge over ons strálen, *

bestuur onze handen bij al wat zij dóen.

PSALM 91

Hij die de bescherming geniet van de Allerhóogste, *

die in de schaduw van de Almáchtige woont,

hij zegt tot de Heer: ‘Mijn toevlucht, mijn búrcht, *

mijn God, op wie ik vertróuw’. –

Want Hij maakt u los uit de strik van de jágers, *

behoedt u voor de kwaadaardige tóng.

Hij zal u met zijn vleugels beschermen, °

onder zijn wieken vindt gij een tóevlucht, *

zijn trouw is uw pantser en schíld.

Geen nachtelijk onheil hoeft ge te vrézen, *

geen pijl bij klaarlichte dág;

geen ziekte die sluipt in de dúisternis, *

geen kwaal in de gloeiende zón. –

Al vallen er naast u duizend neer, °

tienduizend man aan uw zíjde, *

u zal het onheil niet déren.

Het zal gebeuren onder uw ógen, *

ge zult de straf van de zóndaars zien.

De Heer is immers uw tóevlucht, *

de Allerhoogste uw búrcht. –

Het kwaad zal u niet beréiken, *

de ramp blijft ver van uw tént.

Hij heeft zijn engelen lást gegeven *

op al uw wegen u te bewáken. –

Zij zullen u op hun hánden dragen, *

geen steen zal uw voeten kwétsen.

Gij kunt op slangen en ádders trappen, *

leeuwen en draken trotséren.

Wie op Mij rekent zal Ik verlóssen, *

beschermen zal Ik wie Mij erként.

Wanneer hij Mij aanroept zal Ik hem horen, °

hem bijstaan in iedere nóod, *

hem redden en aánzien schenken.

Zijn levensdagen zal Ik vervúllen, *

mijn zegen zal hij erváren.

PSALM 95

Komt, laat ons de Heer met gejubel begróeten, *

juichen wij toe de Rots van ons héil.

Laat ons verschijnen voor Hem met een lófzang, *

Hem met liederen éren. –

Een machtige God immers is de Héer, *

koning is Hij over alle góden.

De aarde ligt uitgespreid in zijn hánd, *

aan Hem behoren de toppen der bérgen.

De zee is van Hem, Hij heeft haar gemáakt, *

zo goed als het land, door zijn handen gevórmd. –

Komt, werpen wij ons aanbiddend ter áarde, *

knielen wij neer voor Hem die ons schíep.

Hij is onze God en wij zijn vólk, *

Hij is de herder en wij zijn kúdde. –

Luistert heden dan naar zijn stem: °

‘Weest niet halsstarrig als eens in Mériba, *

zoals in Massa in de woestíjn;

waar uw vaderen Mij wilden tárten *

ofschoon zij mijn daden hadden gezién.’ –

‘Veertig jaar stond dit volk mij tegen; °

Ik sprak: zij zijn toch een dolend vólk, *

zij kennen mijn wégen niet.

Daarom heb ik in gramschap gezwóren: *

nimmer vinden zij rúst bij Mij.’

PSALM 110

De Heer spreekt tot mijn heer: ‘Zit aan mijn réchterhand; *

Ik leg uw vijanden als voetbank voor uw vóeten’. –

Uit Sion reikt de Heer de scepter van uw mácht: *

heers nu te midden van uw tégenstanders.

Een vorst zijt gij, wanneer gij u vertoont °

met macht bekleed, in glans van héiligheid; *

Ik heb u vóór de dageraad verwékt. –

Gezworen heeft de Heer, Hij neemt het niet terúg: *

‘Voor eeuwig zijt gij priester als Melchisédek’.

De Heer staat aan uw zíjde, *

die vorsten neerslaat in zijn tóorn. –

Hij laaft zich uit de bergstroom langs de wég, *

dan gaat hij voort met opgeheven hóofd.

PSALM 111

De Heer wil ik danken uit heel mijn hárt, *

te midden der vromen, voor heel de geméente. –

Geweldig is alles wat Hij verrícht, *

de aandacht boeiend van elk die het nágaat.

Mildheid en majesteit spreekt uit zijn dáden, *

eeuwig blijft Hij rechtvaardig en tróuw.

Wonderen deed Hij om nooit te vergéten, *

minzaam en liefdevol toont zich de Héer.

Voedsel geeft Hij aan die Hem veréren, *

altijd herinnert Hij zich zijn verbónd. –

Hij toonde zijn volk de kracht van zijn dáden *

en gaf hun het heidense lánd in bezit.

Het werk van zijn handen is goed en betróuwbaar, *

al wat Hij besluit staat onwrikbaar vást.

Het blijft door de eeuwen en altijd van krácht, *

het is doordacht en rechtváardig.

Hij heeft zijn volk verlossing gebracht, °

voor eeuwig met hen zijn verbónd gesloten; *

heilig en hooggeëerd is zijn Náam. –

De vrees voor God is begin van wijsheid, °

verstandig doet ieder die Hem veréert; *

in eeuwigheid moet men Hem lóven.

PSALM 112

Gelukkig de mens die ontzág heeft voor God, *

die vreugde vindt in zijn gebóden.

Zijn kroost zal machtig zijn in het lánd, *

gezegend zal zijn het geslacht van de vróme.

Welvaart en rijkdom sieren zijn húis, *

hij zal zijn gerechtigheid nooit verlíezen.

Hij is voor de vromen een licht in de nácht, *

weldadig, barmhartig, rechtváardig. –

Goed gaat het de mens die weggeeft en léent, *

die eerlijk zijn zaken behártigt.

In eeuwigheid staat de rechtvaardige stérk, *

men blijft hem voor eeuwig gedénken. –

Voor slechte tijding is hij niet báng, *

hij blijft ongeschokt op de Heer vertróuwen.

Standvastig en zonder vrees zet hij dóor *

tot hij op zijn vijanden néerziet.

Met mildheid deelt hij aan ármen uit, *

hij zal zijn gerechtigheid nooit verlíezen. –

Zijn macht en zijn aanzien verméerderen steeds; *

de zondaar zal het met afgunst aanschóuwen.

Hij knarst met de tanden, verteerd van níjd, *

het streven van zondaars zal fálen.

PSALM 113

Looft nu, dienaars des Héren, *

looft de Naam van de Héer.

De Naam van de Heer zij geprézen *

vandaag en in éeuwigheid. –

Van ochtendgloren tot ávondrood *

moet ieder die Naam aanbídden.

Want boven de volkeren troont de Héer, *

zijn glorie beheerst de hémel.

Wie is als de Heer onze Gód, *

hoog boven de sterren gezéten?

Die van omhoog overzíet *

het hemelgewelf en de áarde; –

die machtelozen tilt uit het stóf, *

van vuilnishopen de armen wéghaalt;

om hen in de kring van de vórsten te plaatsen, *

te midden der machtigen van zijn vólk; –

die de onvruchtbare plaats geeft in húis *

als blijde moeder van kínderen.

PSALM 114

Toen Israël uit Egýpte vertrok, *

Jakob het brabbelend volk ontvlúchtte,

toen koos Hij in Juda zijn héiligdom, *

werd Israël zijn doméin. –

De zee zag Hem komen en sloeg op de vlúcht, *

en steigerend week de Jordaán;

de bergen sprongen als rammen óp, *

als lammeren dansten de héuvels. –

Wat is het toch, zee, dat u vlúchten doet? *

Jordaan, waarom wijkt ge terúg?

Gij bergen, wat springt ge als rammen óp, *

gij heuvels als lámmeren? –

De aarde beeft voor het aanschijn des Héren, *

zij siddert voor Jakobs Gód,

die rotsige grond tot een wáterpoel maakt *

en harde steen tot een brón.

PSALM 115

Niet ons, Heer, niet ons, maar uw Naam komt de éer toe, *

want Gij zijt barmhartig en tróuw.

Waarom moeten vreemde volkeren vrágen: *

‘Waar is toch Israëls Gód?’

De God van Israël is in de hémel, *

Hij handelt zoals Hij verkíest. –

Hun afgodsbeelden zijn zilver en góud, *

door mensenhanden verváardigd.

Zij hebben een mond maar zij spréken niet, *

zij hebben ogen en zíen niet;

zij hebben oren maar hóren niet, *

zij hebben een neus maar zij rúiken niet;

zij hebben handen en tasten niet, °

zij hebben voeten en lópen niet, *

er komt geen geluid uit hun kéel.

Al even onnozel is hij die ze máakt *

en die nu vertrouwt op hun mácht. –

Israëls volk vertrouwt op de Héer, *

Hij is hun helper en schíld.

Aärons stam vertrouwt op de Héer, *

Hij is hun helper en schíld.

Al wie God vreest, vertrouwt op de Héer, *

Hij is hun helper en schíld. –

De Heer zal ons altijd indáchtig zijn, *

Hij zal ons zijn zégen schenken.

Hij zegent het volk van Ísraël, *

Hij zegent Aärons stám;

Hij zegent alle godvrézenden, *

geringen en mensen van áanzien. –

De Heer zal uw aantal verméerderen, *

van u en uw nágeslacht.

Gezegend zijt gij door de Heer onze Gód, *

die hemel en aarde gemáakt heeft. –

De hemel is eigen domein van de Héer, *

de aarde deelde Hij toe aan de ménsen.

Niet zij die gestorven zijn lóven de Heer, *

geen mens die het dódenrijk inging;

Maar wij, die leven, wij zégenen Hem *

vandaag en in éeuwigheid.

PSALM 116

I

De Heer heb ik lief, want Hij lúistert, *

Hij hoort mijn smekende stém;

Hij heeft mij aándacht geschonken *

telkens als ik tot Hem ríep. –

De dood hield mij al in zijn strikken °

het net van het schimmenrijk viel op mij néer, *

ik ging onder zorgen gebúkt.

Toen riep ik de naam van de Héer aan: *

‘Ach, red mij, Heer, van de dóod!’ –

De Heer is goed en rechtváardig, *

barmhartig is onze Gód.

Eenvoudigen biedt Hij beschérming; * 

Hij heeft mij gered uit de nóod. –

Mijn ziel, wees niet meer onrústig, * 

de Heer draagt zórg voor u.

Hij heeft mijn ziel ontrukt aan de dood, °

de tranen gedroogd in mijn ógen, *

voor struikelen mij behóed.

Ik mag weer leven onder Gods óog *

in ’t land van de lévenden.

II

Ik bleef vertrouwen, al sprák ik: *

‘Ik ben gebroken van smárt’.

Al zei ik in mijn verwárring: *

‘Arglistig is ieder méns.’ –

Hoe kan ik mijn dánk betuigen *

voor al wat de Héer mij gaf?

De beker des heils zal ik némen, *

aanroepen de naam van de Héer. –

Ik zal mijn geloften volbréngen *

waar heel zijn volk het zíet.

Want kostbaar is in het oog van de Héer *

het sterven van zijn getróuwen. –

O Heer, ik ben uw dienaar, °

uw knecht, de zoon van uw diénstmaagd, *

Gij hebt mijn bóeien geslaakt.

U zal ik een lófoffer brengen, *

aanroepen de naam van de Héer. –

Ik zal mijn geloften volbréngen *

waar heel zijn volk het zíet,

op ’t voorplein van uw témpel, *

in u, Jerúzalem.

PSALM 117

PSALM 118

I

Brengt dank aan de Heer, want Hij is genádig, *

eindeloos is zijn erbármen! –

Herhaalt het, stammen van Ísraël: *

eindeloos is zijn erbármen!

Herhaalt het, zonen van Aáron: *

eindeloos is zijn erbármen!

Herhaalt het, dienaren van de Héer: *

eindeloos is zijn erbármen! –

Ik riep tot de Heer vanuit mijn ellénde, *

Hij heeft mij gehoord en bevríjd.

De Heer is met mij, ik ben niet bevréesd; *

wat kan een mens mij nog kwáad doen?

De Heer is met mij, mijn bóndgenoot, *

ik zie mijn bestrijders bescháamd staan. –

Want beter is het te gaan tot de Héer, *

dan op een méns te vertrouwen;

en beter is het te gaan tot de Héer, *

dan te vertrouwen op vórsten. 

II

Ik werd omsingeld door vreemde vólken, *

ik heb ze verjaagd door de naam van de Héer.

Zij sloten mij in van alle kánten, *

ik heb ze verjaagd door de naam van de Héer.

Als bijen zwermden zij om mij heen, °

zij vlamden op als vuur in de doórnen, *

ik heb ze verjaagd door de naam van de Héer.

Zij stootten mij weg en sloegen mij néer, *

maar Hij heeft mij onderstéund.

Mijn kracht is de Heer en mijn lófzang: *

Hij heeft mij rédding gebracht! –

Nu klinkt er gejuich van feest en gelúk *

in alle tenten der vrómen.

De Heer greep in met krachtige hand, °

de hand van de Heer heeft mij ópgericht, *

de hand van de Heer was máchtig. –

Ik zal niet sterven maar blijven léven *

en alom verhalen het werk van de Héer.

Geslagen, getuchtigd heeft mij de Héer, *

maar niet ten dóde gedoemd.

III

Maakt open de poort der geréchtigheid, *

daarbinnen wil ik de Heer gaan dánken. –

Dit is de poort van de Heér, *

de vromen treden er bínnen.

Ik dank U, dat Gij mij verhóord hebt *

en dat Gij mij hebt geréd. –

De steen die de bouwers hebben versmáad, *

die is tot hoéksteen geworden.

Het is de Heer, die dit heeft gedáan, *

een wonder voor onze ógen.

Dit is de dag, die de Héer heeft gemaakt, *

wij zullen hem vieren in blíjdschap. –

Ach Heer, geef Gij ons uw héil, *

ach Heer, geef Gij ons vóorspoed!

Gezegend die komt met de naam van de Heer; °

wij zegenen u uit het huis des Héren; *

de Heer is God, Hij verlícht ons.

Begeeft u in optocht met lóvertakken *

tot bij de horens van het áltaar. –

Mijn God zijt Gij en ik dánk U, *

mijn God, ik verkondig uw róem.

Brengt dank aan de Heer, want Hij is genádig, *

eindeloos is zijn erbármen.

PSALM 121

Omhoog naar de bergen richt ik mijn ógen: *

vanwaar kan ik húlp verwachten?

Mijn hulp zal komen van God de Héer, *

die hemel en aarde gemáakt heeft. –

Hij zorgt dat uw voet niet strúikelt, *

Hij slaapt niet, die wáakt over u.

Hij sluimert niet en Hij sláapt niet, *

die over Israël wáakt. –

De Heer is het die u behóedt, *

Hij staat als een wacht aan uw zíjde.

Bij dag zal de zon u niet déren, *

bij nacht doet de maan u geen kwáad;

de Heer bewaart u voor ónheil, *

uw leven houdt Hij in stánd.

De Heer is bezorgd voor uw komen en gáan *

op deze dag en áltijd.

PSALM 130

Uit de diepte róep ik, Heer, *

luister naar mijn stém.

Wil aandachtig hóren *

naar mijn sméekgebed. –

Als Gij zonden blijft gedénken, *

Heer, wie houdt dan stánd?

Maar bij U vind ik vergéving, *

daarom zoekt mijn hart naar Ú.

Op de Heer stel ik mijn hóop, *

op zijn woord vertróuw ik.

Gretig zie ik naar Hem úit, *

meer dan wachters naar de óchtend. –

Want de Heer is steeds barmhártig, *

zijn genade onbepérkt.

Hij zal Israël verlóssen *

van zijn ongeréchtigheid.

PSALM 134

Komt de Heer nu lóven, *

gij, dienaars van de Héer.

Die staat in de tempel des Héren *

wanneer de dúisternis valt.

Strekt naar het heiligdom uit uw hánden *

en brengt aan de Heer uw lóf. –

Uit Sion zegene u de Héer *

die hemel en aarde gemáakt heeft.

PSALM 141

Heer, ik roep U aan, kom mij toch hélpen, *

luister naar mijn stem als ik U roép.

Laat mijn bidden tot U opstijgen als wiérook, *

mijn geheven handen U een ávondoffer zijn. –

Stel een wacht, Heer, voor mijn mónd *

en bewaak de drempel van mijn líppen.

Laat mijn hart niet tot het kwáde neigen, *

niet boosaardig zinnen op bedróg;

dat ik niet met slechte liéden omga *

en niet aanzit aan hun welvoorziene dís.

Laat de vrome voor mijn bestwil mij kastijden, °

maar de balsem op mijn hoofd van zondaars wéns ik niet; * ik blijf bidden bij het leed dat zij mij áandoen. –

Op een rots gestoten zijn mijn réchters, *

die mij hoorden spreken zonder bítterheid.

Als gesteente op een omgeploegde ákker *

ligt nu hun gebeente voor de héllepoort. –

Maar ik richt op U, Heer God, mijn ógen, *

tot U vlucht ik, pleng mijn leven niét!

Hoed mij voor het net dat zij mij spánnen, *

voor de strikken door de zondaars úitgezet.

PSALM 146

Loof nu, mijn ziel, de Heer; °

ik zal Hem loven mijn léven lang, *

mijn God zal ik al mijn dagen bezíngen. –

Vertrouwt op geen vorst, die mens is als wíj *

hij kan het geluk niet schénken.

Eens geeft hij de geest, keert terug naar de áarde, *

dan is het gedaan met zijn mácht. –

Gelukkig wie hulp zoekt bij Jakobs Gód,

zijn hoop stelt op God de Héer;

op Hem die hemel en aarde gemáakt heeft, *

de zee met al wat daar léeft.

De Heer doet altijd zijn woord gestánd, *

verdrukten verschaft Hij récht.

De Heer geeft brood aan wie hónger heeft, *

gevangenen geeft Hij de vríjheid. –

De ogen van blinden ópent de Heer, *

gebrokenen richt Hij weer óp.

De Heer bemint de rechtváardigen, *

de Heer behoedt de onthéemden.

De Heer geeft wees en weduwe stéun, *

maar zondaars laat Hij verdwálen. –

De Heer is koning in éeuwigheid, *

uw God, Sion, heerst over alle gesláchten.

PSALM 14

Looft de Heer vanuit de hémel, *

looft Hem in den hóge!