Gebed bij classisbesluit tot opheffing gemeente
Onderstaande tekst is in 2025 geschreven op verzoek van het Breed Moderamen van de Classicale Vergadering van de classis Groningen-Drenthe. Het is bedoeld om het moment waarop de classis formeel besluit om een gemeente op te heffen niet alleen een zakelijke transactie te laten zijn, maar om ook stem te geven aan de betrokkenheid van de leden van de classis die het besluit voltrekken, en zich tegelijkertijd begaan voelen met de betreffende gemeente(s). Er is gekozen voor een korte vorm, zodat het binnen de drukke agenda van een classicale vergadering kan plaatsvinden.
Een klein ritueel kan zijn dat de naam van de betreffende gemeente in een boek (of schrift) met witte bladzijden bijgeschreven wordt, iedere keer als de classis een dergelijk besluit neemt.
Tekst: Oane Reitsma.
voorzitter:
Wij hebben besloten dat de [PG/HG/GK/ELK te X] nu de gemeente [PG/HG/GK/ELK X]-in-opheffing zal zijn. Dat is een besluit dat wij als Classicale Vergadering nemen, maar dat ook ons niet onberoerd laat. Laten wij bidden om Gods nabijheid bij deze gemeente.
classispredikant:
Goede God,
Uw wegen zijn niet te doorgronden.
De kerkelijke presentie van de [PG/HG/GK/ELK te X] zal ten einde lopen.
Jaren- en eeuwenlang heeft het vuur van uw Geest daar gebrand,
is er gehoopt, geloofd, liefgehad, omgekeken naar wie hulp nodig had,
zijn de Schriften geopend en is er gebeden en gedoopt in uw naam.
Wij schrijven de naam van deze gemeente in het boek
waarin wij alle namen schrijven van de gemeentes
die tot opheffing van hun bestaan overgaan
alsof we ze schrijven in de palm van uw hand,
opdat zij en heel hun geloofsgeschiedenis niet vergeten worden
maar bij U geborgen zijn.
Als Classicale Vergadering danken wij
dat een grote last nu van de schouders van vrijwilligers wordt afgenomen,
maar delen wij ook in de rouw, het verdriet en de pijn die ermee gepaard gaat,
en die leggen wij in stilte bij u neer.
… korte stilte …
Tegelijkertijd troosten wij ons door het geloof
dat uw Geest zich niet laat beperken
door door mensen ingestelde instituten, kerkordes en kerkgrenzen.
Met dat een kerkgemeenschap zal verdwijnen,
verdwijnen niet de mensen die haar gedragen hebben de tijden door.
Ook in [X] zal geloofd, gehoopt, gezongen en gebeden blijven worden
op nieuwe manieren
en zullen mensen naar elkaar blijven omzien in uw naam,
ook als de bij ons behorende kerkgemeenschap daar verdwijnt.
Troost ons door uw belofte van nabijheid in moeilijke tijden
voor de gemeente te [X].
Troost ons door uw evangelie van ondoorgrondelijke vernieuwing:
ook als wij geen toekomst meer zien,
schept Gij immers opstanding uit de dood.
Terwijl wij de naam in het boek schrijven, zingen wij een lied van nabijheid en belofte:
Lied 887 'Wees stil en weet: ik ben uw God'
... na het lied valt een korte stilte ...
classispredikant: Amen.
allen: Amen.